سیستمهای خودران به یکی از جذابترین نوآوریهای صنعت خودروسازی تبدیل شدهاند و برندهای بزرگ جهان رقابت تنگاتنگی در این حوزه دارند. تسلا با Autopilot و Full Self-Driving شناخته میشود و بیامو نیز با پکیجهای Driving Assistant و Highway Assistant وارد میدان شده است. در این مقاله به بررسی و مقایسهی این دو برند در زمینه فناوری، ایمنی، سطح خودران بودن، تجربه کاربری و هزینهها میپردازیم تا ببینیم کدام سیستم در شرایط فعلی برتری دارد.
خودروهای خودران دیگر فقط یک رویا یا فناوری آیندهنگرانه نیستند؛ آنها امروز روی جادهها در حال آزمایش و حتی استفاده تجاری هستند. در این میان دو برند بزرگ یعنی تسلا و بیامو بیش از بقیه توجهها را به خود جلب کردهاند. هرکدام از این خودروسازان مسیر متفاوتی را برای توسعه سیستمهای خودران انتخاب کردهاند و همین تفاوتها موضوع جذابی برای مقایسه فراهم کرده است.
تسلا دو سیستم اصلی دارد:
Autopilot: نسخه پایه که شامل کروز کنترل تطبیقی و هدایت در خط حرکتی است.
Full Self-Driving (FSD): نسخه پیشرفته که قابلیت رانندگی نیمهخودکار در خیابانهای شهری، تغییر لاین خودکار، پارک خودکار و احضار خودرو را فراهم میکند.
بیامو سیستمهای خودران خود را تحت عنوان Driving Assistant و Highway Assistant عرضه میکند. این سیستمها بیشتر بر رانندگی راحتتر در بزرگراهها، کروز کنترل تطبیقی، هشدار خروج از لاین و کنترل نیمهخودکار تمرکز دارند.
تسلا: رویکرد “Vision Only” یا تمرکز بر دوربینها. تسلا از رادار و لیدار استفاده نمیکند و بیشتر به شبکه عصبی پردازش تصویر متکی است.
بیامو: ترکیبی از دوربینها، رادارها و سنسورهای اولتراسونیک. این رویکرد سنتیتر است و بر دادههای چندمنبعی تکیه دارد.
تسلا: از هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی برای تحلیل دادههای میلیونها کیلومتر رانندگی واقعی استفاده میکند.
بیامو: الگوریتمهای پایدارتر و محافظهکارانهتر دارد که بیشتر روی امنیت و کاهش خطا تمرکز میکند تا نوآوری سریع.
تسلا: سیستم Autopilot و FSD فعلاً در سطح ۲ و ۲+ خودران قرار دارند؛ یعنی راننده باید دستها را روی فرمان نگه دارد و همیشه آماده مداخله باشد.
بیامو: سیستم Highway Assistant در برخی مدلهای جدید (مثل سری ۷ و i7) به سطح ۳ محدود رسیده که اجازه میدهد راننده در شرایط خاص (مثلاً بزرگراههای مشخص) دستان خود را از فرمان بردارد.
بیشتر بخوانید: معرفی آلفارومئو جونیور
زمانی که بحث تجربه رانندگی واقعی با سیستمهای خودران مطرح میشود، تفاوتهای تسلا و بیامو بهخوبی آشکار میشود. تسلا با اتوپایلوت و بهویژه نسخه Full Self-Driving توانسته رانندگی در بزرگراهها را به سطحی روان و قابل اعتماد برساند. خودروهای تسلا در شتابگیری، تغییر لاین خودکار و حفظ فاصله ایمن از خودروهای دیگر عملکردی دقیق دارند. همچنین آپدیتهای مداوم نرمافزاری باعث شده تجربه کاربران به مرور بهبود یابد و قابلیتهای جدید بدون نیاز به مراجعه حضوری فعال شوند.
از سوی دیگر، بی ام و با سیستم Driving Assistant Professional تمرکز بیشتری روی آسایش راننده در سفرهای طولانی دارد. این سیستم در بزرگراهها امکان هدایت خودکار تا سرعتهای بالا را فراهم میکند و در ترافیکهای سنگین، با کنترل شتاب و ترمز بهطور کامل رانندگی را بر عهده میگیرد. هرچند هنوز به گستردگی قابلیتهای تسلا نیست، اما در دقت فرمانپذیری و هماهنگی با سبک رانندگی انسانی، امتیاز بالایی دارد.
به طور کلی، کاربران تسلا تجربهای پیشرفتهتر و نزدیکتر به رانندگی تمامخودکار دارند، در حالی که بی ام و تجربهای ایمنتر، کنترلشدهتر و متناسب با قوانین اروپا ارائه میدهد. همین تفاوت در فلسفه طراحی باعث میشود که انتخاب بین این دو سیستم، به نیاز و اولویت راننده بستگی داشته باشد.
بارها به دلیل تصادفات مرتبط با Autopilot مورد انتقاد قرار گرفته است.
طرفداران میگویند آمار کلی تصادفات با Autopilot کمتر از رانندگی معمولی است.
گزارشهای سازمان NHTSA در آمریکا بارها بررسیهای دقیقتری روی تسلا انجام دادهاند.
رویکرد محافظهکارانهتر و ایمنتر دارد.
تاکنون گزارشهای کمتری از تصادفات مرتبط با سیستمهای خودران بیامو منتشر شده است.
بیشتر به عنوان یک سیستم کمکراننده (ADAS) شناخته میشود تا خودران کامل.
یکی از بزرگترین تفاوتهای میان تسلا و بیامو در نحوه توسعه و آینده سیستمهای خودران آنهاست. تسلا با اتکا به آپدیتهای نرمافزاری از راه دور (OTA) توانسته بهطور مداوم قابلیتهای جدید به خودروها اضافه کند. این رویکرد باعث میشود حتی خریداران مدلهای قدیمیتر هم به مرور زمان به امکانات پیشرفتهتری دسترسی داشته باشند. نقشههای لحظهای، بهبود الگوریتمهای تشخیص موانع و ارتقای قابلیتهای رانندگی شهری از جمله تغییراتی هستند که تسلا در آینده نزدیک به کاربران خود ارائه خواهد کرد.
در مقابل، بیامو رویکرد محافظهکارانهتری دارد و بیشتر به آزمایش گسترده قبل از عرضه قابلیتهای خودران متکی است. این شرکت در همکاری با برندهایی مانند مرسدسبنز و شرکتهای فناوری اروپایی در تلاش است سیستمهای پایدارتر و مطابق با قوانین سختگیرانه اروپا ارائه کند. هرچند روند آپدیت در بیامو کندتر از تسلاست، اما انتظار میرود در سالهای آینده با استفاده از هوش مصنوعی و شبکه 5G قابلیتهای خودران این برند نیز جهشی قابل توجه پیدا کند.
به طور کلی، آینده سیستمهای تسلا بیشتر بهسمت نوآوری سریع و توسعه جهانی پیش میرود، در حالی که بیامو مسیر تدریجی، ایمن و قانونمدار را در پیش گرفته است. همین تفاوت دیدگاه، رقابت این دو برند را در سالهای آینده جذابتر خواهد کرد.
تسلا:
Autopilot به صورت پیشفرض روی همه خودروها موجود است.
FSD هزینهای حدود ۱۲ تا ۱۵ هزار دلار دارد یا اشتراک ماهانه (مثلاً ۱۹۹ دلار).
بیامو:
پکیج Driving Assistant معمولاً بهعنوان آپشن اضافه عرضه میشود.
هزینه آن بین ۲ تا ۷ هزار دلار بسته به مدل و بازار متغیر است.
سیستم خودران تسلا و بیامو هر دو پیشرفتهاند، اما فلسفه طراحی آنها متفاوت است. تسلا به دنبال نوآوری سریع، توسعه با دادههای گسترده و حرکت به سمت خودران کامل است، در حالی که بیامو رویکردی محافظهکارانهتر و ایمنتر را انتخاب کرده است. اگر به دنبال تجربهای نوآورانه و آیندهنگر باشید، تسلا جذابتر به نظر میرسد؛ اما اگر ایمنی پایدار و کارکرد مطمئن برایتان اولویت دارد، سیستمهای بیامو انتخاب منطقیتری خواهند بود.